အခန်း (၇) - လေထဲက အော်ဒါများနှင့် အသက်မဲ့နေသော အထည်များ ငွေလွှဲပြေစာ အတုနဲ့ အလိမ်ခံရပြီးနောက်ပိုင်း ခေတ် တစ်ယောက် အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုပြီး စည်းကမ်းကြီးလာတယ်။ ငွေစာရင်းကို နေ့စဉ် သေချာတိုက်စစ်သလို၊ KPay ထဲ ငွေဝင်မှသာ ပစ္စည်းကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ထုပ်ပိုးတော့တယ်။ အလိမ်ခံရတဲ့ ဒဏ်ကြောင့် သူမရဲ့ "Khit's Closet" လေးကို ပိုပြီး သတိထား လည်ပတ်နေခဲ့တယ်။ [The Scale of Growth - ကြီးထွားလာသော လုပ်ငန်းနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး] အချိန်အားဖြင့် နောက်ထပ် တစ်လခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ခေတ်ရဲ့ စေ့စပ်သေချာမှု၊ ပစ္စည်းမှန်ကန်မှုနဲ့ ပညာပေး ဗီဒီယိုလေးတွေကြောင့် "Khit's Closet" လေးဟာ အရင်ကလို တစ်နေ့ ၅ ထည်၊ ၁၀ ထည် ရောင်းရတဲ့ အဆင့်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ TikTok ကနေတစ်ဆင့် ဖောက်သည်အသစ်တွေ နေ့စဉ် တိုးလာသလို၊ အရင်ဝယ်ဖူးတဲ့ သူတွေကလည်း "အထည်လေး Quality ကောင်းလို့" ဆိုပြီး ရုံးကသူငယ်ချင်းတွေကို ထပ်ညွှန်းကြတဲ့အတွက် (Returning & Referral Customers) အခုဆိုရင် တစ်နေ့ကို ပျမ်းမျှ အော်ဒါ (၃၀) ကနေ (၅၀) ကြားအထိ ပုံမှန် ဝင်လာနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ အောင်နက်နဲ့ ရွှေဝါတို့ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကျ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အခုဆိုရင် ယုဇနပလာဇာက သယ်လာတဲ့ ပလတ်စတစ်အိတ် အကြီးကြီးတွေက နေရာယူလာတယ်။ နေ့လယ်ဘက်ဆို Delivery သမားတွေက သူမအခန်းရှေ့မှာ ပါဆယ်လာကောက်ဖို့ တန်းစီနေတတ်ပြီ။ ဒါဟာ အောင်မြင်မှုရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဆိုပေမဲ့၊ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ တစ်နေ့ကို လိပ်စာ (၅၀) လောက် လက်နဲ့ လိုက်ရေးရတာ၊ သူမရဲ့ ဗလာစာအုပ်လေးထဲမှာ အော်ဒါ (၅၀) စာအတွက် ဘောပင် အရောင်တွေခွဲပြီး လိုက်မှတ်ရတာတွေက ခေတ်ကို အသက်ရှူဖို့တောင် အချိန်မပေးနိုင်လောက်အောင် ဖိစီးလာခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းက သိသိသာသာကို ကြီးထွားလာနေခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အွန်လိုင်းဈေးကွက် ဆိုတာ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပြီးတိုင်း၊ လုပ်ငန်းအရွယ်အစား ကြီးလာတာနဲ့အမျှ နောက်ထပ် မမြင်ရတဲ့ ပြဿနာ အသစ်တစ်ခုက အမြဲတမ်း စောင့်ကြိုနေတတ်တဲ့ နေရာမျိုးပါ။ The Joy Buyers - လေထဲက အော်ဒါများ တစ်ရက်တော့ ခေတ်ဆီကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "အစ်မ... ညီမလေးက နယ်ကပါ။ အစ်မတင်ထားတဲ့ ဂါဝန်လေးတွေ အရမ်းလှလို့ ၃ ထည်လောက် ယူချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးက ကျောင်းသူဆိုတော့ KPay မရှိဘူး။ ပစ္စည်းရောက်မှ ငွေချေတဲ့ COD (Cash On Delivery) နဲ့ ပို့ပေးလို့ ရမလားဟင်။" ခေတ်က အော်ဒါ ၅၀ လောက်ကို စာရင်းတိုက်ရတာ ရှုပ်နေလို့ နယ်ဆိုရင် COD သိပ်မပို့ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ "ကျောင်းသူလေးမို့လို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားလေးကြောင့် စိတ်ပျော့သွားပြီး... "ရပါတယ် ညီမလေး။ လိပ်စာနဲ့ ဖုန်းနံပါတ် သေချာ ပေးခဲ့နော်" လို့ ပြန်ပြောကာ ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ပဲ ပစ္စည်းကို ကားဂိတ်ကတစ်ဆင့် COD စနစ်နဲ့ တင်ပေးလိုက်တယ်။ သုံးရက်လောက် ကြာတော့ Delivery ကုမ္ပဏီကနေ ခေတ်ဆီ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ "ဟယ်လို အစ်မ။ အစ်မ ပို့ထားတဲ့ နယ်က ပါဆယ်လေ။ ဖုန်းဆက်တာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကားဂိတ်ကို သွားမေးတော့လည်း လာမရွေးဘူးတဲ့။ အဲဒါ ပစ္စည်းက 'Return (အပြန်)' ဖြစ်သွားလို့ အစ်မဆီ ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်နော်။" "ရှင်... ဖုန်းပိတ်ထားတယ်?" ခေတ် အမြန်ပဲ Messenger ကို ဖွင့်ပြီး အဲဒီ ကောင်မလေးကို စာပို့ကြည့်တယ်။ စာက ဝင်သွားပေမဲ့ မဖတ်ဘူး။ နောက်တစ်နေ့ ထပ်ပို့တော့ Block ခံလိုက်ရပြီ။ နောက်ရက်မှာ Delivery ကောင်လေးက သူမဆီကို ပါဆယ်ထုပ် ပြန်လာပေးတယ်။ ပစ္စည်းက သူမထုပ်ပေးလိုက်တဲ့ အတိုင်းလေး ပြန်ရောက်လာတာ မှန်ပေမဲ့၊ Delivery ကောင်လေးက ဘေလ်စာရွက်လေးကို ကမ်းပေးရင်း... "အစ်မ... Return ပြန်လာတာမို့လို့၊ အသွားတန်ဆာခ ရော၊ အပြန်တန်ဆာခ ရော စုစုပေါင်း ၅,၀၀၀ ကျပ် ရှင်းပေးရပါမယ် ခင်ဗျ။" ခေတ် ရင်ထဲမှာ ဆို့ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူမက ပစ္စည်းရောင်းရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ လေထဲက အော်ဒါ (Joy Buyer) ကြောင့် သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကနေ ၅,၀၀၀ ကျပ် အလကား စိုက်လျော်လိုက်ရပြီ။ "ဘာလို့များ ဒီလို လုပ်ကြတာလဲ။ တကယ် မယူချင်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ လျှောက်မှာကြတာလဲ။" ခေတ်က ပြန်ရောက်လာတဲ့ ပါဆယ်ထုပ်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ ဝယ်သူအတွက်က ဖုန်းလေးပိတ်၊ Block လုပ်လိုက်ရုံနဲ့ ပြီးသွားပေမဲ့၊ ရောင်းသူမှာတော့ အချိန်တွေ၊ ထုပ်ပိုးခတွေ၊ Delivery စရိတ်တွေ အကုန်ဆုံးရှုံးရတယ်။ ဒါဟာ အွန်လိုင်းဈေးသည်တိုင်း ရင်ကွဲရတဲ့ "Return (အပြန်တန်ဆာခ)" ဆိုတဲ့ နာကျင်မှုပါပဲ။ ခေတ်က သူမရဲ့ ဗလာစာအုပ်လေးကို ဖွင့်ပြီး အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ အော်ဒါကို ဘောပင် အမည်းနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကြက်ခြေခတ် (X) ခြစ်ချလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ စနစ်ကျလှပါတယ်ဆိုတဲ့ စာအုပ်လေးမှာ အခုဆိုရင် အနီ၊ အပြာ၊ အစိမ်းတွေ သာမက၊ Return ပြန်လာတဲ့ အမည်းရောင် ကြက်ခြေခတ် တွေပါ တဖြည်းဖြည်း များလာခဲ့ပြီ။ The Trapped Profit - အသက်မဲ့နေသော အထည်များ (Dead Stock) အဲဒီနေ့ ညနေမှာ ခေတ် တစ်ယောက် အခန်းထောင့်က သူမရဲ့ "Ready Stock" ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်အိတ်ကြီးတွေကို ရှင်းလင်းရင်း နောက်ထပ် ရင်လေးစရာ အမှန်တရား တစ်ခုကို သွားတွေ့တယ်။ ဒေါ်သီတာဆီကနေ အထည်တွေကို လက်ကားဈေးနဲ့ ရဖို့ဆိုရင် "တစ်စီး (၆ ထည်)၊ အရောင်စုံ" ကို အထုပ်လိုက် ယူရတာပါ။ အဲဒီမှာ ပြဿနာက စတယ်။ "အဖြူရောင်၊ အနက်ရောင် နဲ့ အပြာနုရောင်... ဒီ ၃ ထည်က ပုံတင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ရောင်းရတယ်။ ဒါပေမဲ့... အစိမ်းပုပ်ရောင် နဲ့ အညိုရင့်ရောင် တွေကကျတော့ ဘယ်သူမှ မမေးကြဘူး။" ခေတ်က အိတ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ အစိမ်းပုပ်နဲ့ အညိုရင့်ရောင် အင်္ကျီ (၁၅) ထည်လောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖြန့်ချလိုက်တယ်။ ဒါတွေက ပြီးခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်ကတည်းက ယူထားပြီး လုံးဝ ရောင်းမထွက်ဘဲ ပိတ်မိနေတဲ့ အထည်တွေ။ သူမ ဗလာစာအုပ်ကို ယူပြီး တွက်ကြည့်တယ်။ အင်္ကျီ တစ်စီး (၆ ထည်) အရင်း = ၄၈,၀၀၀ ကျပ် (တစ်ထည် ၈,၀၀၀ နှုန်း) အရောင်းသွက်တဲ့ ၄ ထည်ကို ရောင်းလိုက်ရတဲ့ ငွေ = ၅၀,၀၀၀ ကျပ် (တစ်ထည် ၁၂,၅၀၀ နှုန်း) "စာအုပ်ထဲက စာရင်းအရဆိုရင် ငါ့အရင်း ၄၈,၀၀၀ ပြေသွားပြီး ငွေသား ၂,၀၀၀ နဲ့ အင်္ကျီ ၂ ထည် အမြတ်ကျန်တယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီ ကျန်နေတဲ့ အင်္ကျီ ၂ ထည်က ဘယ်သူမှ မဝယ်တဲ့ အရောင်ဆိုးဆိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒီအထည်တွေသာ တကယ် ရောင်းမထွက်ရင် ငါ့ရဲ့ အသားတင် အမြတ်က တစ်စီးလုံး ၆ ထည် ရောင်းရမှ ၃ ထောင်တောင် မပြည့်ဘူးပဲ!" ဒီအသိက ခေတ်ကို လန့်ဖျပ်သွားစေတယ်။ "Dead Stock (အထည်သေ)" လို့ ခေါ်တဲ့ ရောင်းမထွက်ဘဲ ပိတ်မိနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ သူမရဲ့ အမြတ်တွေ၊ သူမရဲ့ လုပ်အားခတွေပဲ ဆိုတာကို အခုမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ "ဒုက္ခပါပဲ။ ငါက တစ်ထည်ကို ၃၅၀၀ မြတ်တယ်ဆိုပြီး ပျော်နေတာ။ တကယ်တမ်းကျတော့ အရောင်သိပ်မလှတဲ့ တစ်ထည် ကျန်ခဲ့တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ အမြတ်တွေ အကုန်လုံး အဲဒီအထည်ထဲမှာ သွားပိတ်မိနေတာပဲ။" The Breaking Point - ပြိုလဲလုဆဲ စာအုပ်ငယ် ည ၁၂ နာရီ ထိုးနေပြီ။ ခေတ်ရဲ့ ရှေ့က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရောင်းမထွက်တဲ့ Dead Stock အထည်တွေက ပုံနေတယ်။ ဘေးမှာက Joy Buyers တွေကြောင့် ပြန်ရောက်လာတဲ့ Return ပါဆယ်တွေ ရှိတယ်။ သူမ ရှေ့က ဗလာစာအုပ်လေးထဲမှာတော့ အော်ဒါ (၅၀) စာအတွက်- ငွေမဝင်သေးတဲ့ အော်ဒါတွေ (အနီရောင်) ပစ္စည်းပို့ပြီး လမ်းမှာရှိတဲ့ အော်ဒါတွေ (အပြာရောင်) ငွေရှင်းပြီးသားတွေ (အစိမ်းရောင်) အပြန်တန်ဆာခ စိုက်လိုက်ရတဲ့ Return တွေ (အမည်းရောင် ကြက်ခြေခတ်) ဘယ်ဒီဇိုင်းက ဘယ်နှစ်ထည် ကျန်သေးတယ် ဆိုတဲ့ Inventory စာရင်းတွေ... အရာအားလုံးက ရှုပ်ယှက်ခတ် နေတယ်။ ပထမတော့ အော်ဒါ ၅ ထည်၊ ၁၀ ထည်မို့ ဒီစာအုပ်လေးနဲ့ အရောင်ခွဲပြီး မှတ်ရတာ အဆင်ပြေသလို ရှိခဲ့ပေမဲ့၊ အခုလို အော်ဒါတွေ (၅၀) လောက် စုပြုံလာပြီး၊ Return တွေ၊ ငွေကျန်တွေ၊ Dead Stock တွေပါ ရောထွေးလာတဲ့အခါ... သူမရဲ့ "စာအုပ်စနစ်" ကြီးက လုံးဝ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး။ "ဟူး..." ခေတ်က ဘောပင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။ ပင်ပန်းလွန်းလို့ ငိုတောင် မငိုနိုင်တော့ဘူး။ အောင်နက်က သူမရဲ့ ကျောပြင်လေးကို လာမှီပြီး အိပ်နေတယ်။ "ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့တော့ မဖြစ်တော့ဘူး...။ အော်ဒါကောက်တာက တစ်ပိုင်း၊ ငွေဝင်/မဝင် စစ်ရတာက တစ်ပိုင်း၊ ဘယ်အထည် ဘယ်နှစ်ထည် ကျန်သေးလဲ ဆိုတဲ့ Stock ကို လိုက်ရေတွက်ရတာက တစ်ပိုင်း။ ငါ့ခေါင်းတွေ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ်။" စီးပွားရေးတစ်ခု ကြီးထွားလာတဲ့အခါ၊ ကြိုးစားမှု (Hardwork) တစ်ခုတည်းနဲ့ မရတော့ဘဲ စနစ် (System) လိုအပ်လာပြီ ဆိုတာကို ခေတ် ရင်ဆိုင်နေရပါပြီ။ လူအားနဲ့ စာအုပ်ကို သုံးပြီး ကြိတ်မှိတ် လုပ်ဆောင်နေတဲ့ သူမရဲ့ လုပ်ငန်းငယ်လေးဟာ "စနစ်ပြိုလဲခြင်း (System Failure)" ဆိုတဲ့ အခြေအနေဆီကို တရွေ့ရွေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဆိုတာကို အဲဒီညက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေတဲ့ အခန်းမီးရောင်အောက်မှာ ခေတ် သေချာပေါက် နားလည်လိုက်ပါတော့တယ်။